سام نریمان

از ناله زاده شدی...

در ناله زاده شدی...

با ناله زاده شدی.

آمدی که چه کنی؟

زندگی؟

آمدی که شیرین ترین میوه درخت ترش شاتوت را بچشی و بروی؟؟؟ به حصار همیشگی خفت و لذت؟

طعم ترش شکست چنان آرواره ات را می فشارد که طعم شیرین هیچ عسلی تا ابد پاک نمی کند خاطره اش را از زبان...

باران شکست بر سرت انگار امان نمی داند چیست و سبزی نمی گذارد هیچ در زمین سردت...

چه میتوان کرد؟

ناله کن...

ناله کن که با ناله بزرگ شدی.

لذتی بی ناله نمی شناسی.

شاید برای ناله زاده شدی.

پس.........

 

 

ناله کن...

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱٢/۸ساعت ٧:٠٩ ‎ب.ظ توسط سام نریمان(هدایت خزایی) نظرات () |

Design By : Night Melody